در پانزدهم اوت 1865 در روستای تانیای، در بخش یاماگاتا در استان گیفو که در نزدیکی ناگویای امروزی در کشور ژاپن است، پسری به نام "میکائو اوسویی" متولد شد. او بسیار اهل سفر و مطالعه بود. در جوانی در معبد بودایی تِندایی در کوه مقدس کوراما در شمال کیوتو، روش کیکو را فراگرفته بود.

کیکو شکل ژاپنی کی کونگ است. شیوه ای که برای بهبود سلامتی با مراقبه، تمرین های تنفسی و حرکت های آرام به کار گرفته می شد.

در کیکو ابتدا باید با انجام تمرین هایی، انرژی متعادل کننده را در بدن ذخیره کرده و سپس برای انتقال به دیگران استفاده کرد. البته فرد بعد از انتقال نیروی کی به شخص دیگر، مقداری از انرژی خود را نیز از دست می دهد. با این تجربه، سوالی مهم و حس کنجکاوانه با ارزشی مانند یک بذر در ذهن میکائو اوسویی جوان ریشه زده و شروع به رشد کرد. او به دنبال روشی برای تامین سلامت خود و دیگران بود که بدون ذخیره کردن انرژی پیش از انرژی بخشی به شخص دیگر و بدون تهی شدن بعد از آن، میسر باشد.

اوسویی در جستجوی دانش به سراسر ژاپن، چین و اروپا سفر کرد. او در زمینه های گوناگونی چون طب، روان شناسی، مذهب و معنویت مطالعه کرد. در کنار این جستجو او کسب و کاری شخصی برای خود آغاز کرد و تاجری موفق شد. اما در سال 1914 این تجارت دچار رکود شد. این تغییر موجب شد تا او بیشتر از قبل به سوی معنویت گام بردارد و یک راهب گشت.

اوسویی سال­ها ذهنش را تحت تعلیم های فشرده قرار داد. سرانجام به کوه کوراما که در کودکی آن­جا تحصیل کرده بود بازگشت. او تصمیم گرفت که یک دوره 21 روزه گوشه نشینی را در کوهستان بگذراند. در این مدت او به روزه داری، عبادت، تمرکز و مراقبه پرداخت. او یک آبشار مصنوعی کوچک ایجاد کرد تا گاهی ایستاده زیر آن مراقبه کند. هدف از ایجاد آن آبشار، پاکسازی و باز کردن چاکرای تاجی بود. این مراقبه هنوز هم در کوه کوراما انجام می­شود.

گفته می­شود که در پایان این گوشه­نشینی در مارچ 1922، اوسویی تجربه ارزشمند ساتوری (روشن­بینی) را به دست آورد. بعد از این تجربه و راه­یابی به ژرفای وجود خود، متوجه شد که می­تواند در کمال راحتی به دیگران انرژی سلامت­بخش کیهانی را انتقال دهد، بدون آن­که خودش تهی شود.

او در آوریل 1922 یک موسسه به نام "اوسویی ریکی ریوهو گاکای" بنا نهاد. معنی آن "موسسه شفای ریکی اوسویی" بود. همچنین درمانگاهی در هاراجوکو، در آئویاما، نزدیکی مقبره مِی­جی در مرکز توکیو باز کرد و به آموزش ریکی و درمان با ریکی پرداخت.

زلزله بزرگ کانتو که یکی از بدترین زمین لرزه­های ژاپن بود، در سال 1923 موجب جان باختن بیش از 140000 نفر شد. هزاران نفر بی خانمان و زخمی و بیمار نیاز به کمک داشتند. درخواست برای ریکی بسیار زیاد بود و اوسویی و شاگردانش شبانه­روز برای کمک به مردم تلاش می کردند. در سال 1925، او کلینیک بزرگ تری در ناکانو، توکیو، تاسیس کرد و به سراسر ژاپن سفر کرد تا ریکی را آموزش دهد. نیاز به درمان تا سال­ها پس از زلزله ادامه یافت. اوسویی در این مدت بیش از دو هزار نفر را آموزش داد و شانزده مربی ریکی (شینپیدن) تربیت کرد. به علت کمک های او به دیگران، دولت ژاپن مدال کونسانتو را به او اهدا کرد.

یکی از اهداف بسیار مهم اوسویی این بود که ریکی به هیچ طریقی محدود نشود و متعلق به یک گروه خاص نباشد. او میل داشت ریکی در سرتاسر جهان گسترش یابد و در دسترس همه باشد که امروزه خواسته اوسویی تحقق یافته است.

دکتر میکائو اوسویی در نهم مارچ 1926، هنگامی که در فوکویاما در حال آموزش بود به واسطه ایست قلبی از دنیا رفت. او در معبد سِیهوجی در سوگی نامی کو، توکیو، به خاک سپرده شد. پس از مرگ او، شاگردانش سنگ یادمان بزرگی در کنار مزار او برپا کردند که زندگی و فعالیت های او در زمینه ریکی به خط زیبایی بر آن حک شده است.